IranActua Nieuws

Overzicht van al onze artikelen over de Presidentsverkiezingen van 12 juni 2009 in Iran

TEHERAN - Enkele weken geleden hebben wij een kans gehad om een kort interview te hebben een inwoner van Teheran. Een jong Iraniër, dat we voor veiligheidsredenen haar naam niet zullen noemen, legt uit wat de Iraniërs van de huidige politieke situatie van Iran denken.

"Wij zullen direct naar conclusie gaan: Zullen Iraniërs gaan stemmen voor de presidentsverkiezingen van juni?"
Ik denk het wel, maar het groep dat niet meer voor hen (het regime, red.) wil gaan stemmen neemt toe. Mensen beginnen beu te worden van de situatie. Alles wordt dagelijks duurder, en het leven in Iran zelf wordt elke dag moeilijker tot bijna onmogelijk vooral wanneer men een nieuw leven wil starten. Mensen geloven daarom niet dat er iets zal veranderen wie ook zou winnen. Daarom horen we op straat weer meer mensen die zeggen dat ze niet meer zullen gaan stemmen. Vooral jongeren, de generatie juist na mij, zoeken naar fundamentele veranderingen dat ze bijna niet in het huidige regime kunnen vinden.

"Voor wie gaan ze dan stemmen?"
Ik denk Moussavi of Ahmadinejad.

"Waarom Ahmadinejad?"
Ahmadinejad heeft ervoor gezorgd dat het regime op vier jaar tijd erg verzwakt is, en veel mensen denken dat indien Ahmadinejad weer zou winnen dit een einde zou betekenen van het huidige regime. Ik hoor veel mensen die dit zeggen.

Meer en meer mensen willen ook een einde maken aan het regime en zijn erg op zoek naar informatie en mensen die dit kunnen veroorzaken. Op universiteit zijn veel jongeren actief om dit waar te maken, lezen veel boeken, praten onder elkaar wat ze willen en komen soms op voor hun meningen en eisen, soms in nadeel van hun studies.

Een jongen dat samen met mij op universiteit was heb ik enkele weken geleden terug gezien, en vroeg hem of hij zijn studies gedaan heeft. Dit was niet het geval. Ik zei hem: 'Probeer tenminste je studies af te krijgen.' Hij zei: 'Kijk, ik wil veranderingen. Ik vind dat er meer vrijheden en gelijkheid moet komen. Daarom ben ik een jaar opgepakt geweest, en het is met veel moeite dat ik nu probeer verder te sturen, omdat ze alles doen om een einde aan mij en mijn activiteiten te maken.'

"Onder de andere kandidaten, waarom denkt u dat Moussavi zal winnen?"
Moussavi probeert symbool te zijn van verandering, net zoals Khatami 12 jaar geleden dit probeerde te zijn. Maar ik denk dat weinig mensen dit nog geloven, omdat Khatami toen weinig verandering heeft veroorzaakt. Ik denk dat Moussavi veel zal moeten doen om weer geloofwaardigheid te krijgen.

"U zei dat jongeren fundamentele veranderingen willen. Wat bedoelt u daarmee?"
Jongeren hebben altijd verandering gewild. Maar indien het huidige generatie van begin 20 op straat zou komen dan zal het niet vergelijkbaar zijn met wat mijn generatie in juli '99 (grootste opstand van jongeren en studenten sinds revolutie) toen deed. Ze zijn echt anders dan toen. Ze willen dat alles veranderd, en snel. Ze zijn bijna echte rebellen, en willen naar niks en niemand luisteren. Ze zoeken echt naar verandering, en vinden dat ze het in het huidige regime niet kunnen vinden. Ze komen in opstand, zelf voor kleinste zaken. Ze willen een mening hebben op alles, en zijn niet bereid snel toe te geven.

"Waarom?"
Kijk. Wij zijn een generatie dat in onze kinderjaren vele afschuwelijke dingen hebben gezien of meegemaakt; ouders die in gevangenis waren, of familieleden die geëxecuteerd werden, waarover men weinig over kon zeggen omdat zelf je buren soms niet te vertrouwen waren. We zijn ook een generatie dat de oorlog (tussen Iran en Irak in de jaren '80) hebben meegemaakt, angst van bombardementen, e.d.

De nieuwe generatie heeft dit niet meer met lijf meegemaakt. Daarom zeggen ze ook gemakkelijker wat ze denken. Ze hebben de onderdrukking meegemaakt en minder de gruwelijkheden van de beginjaren (van na de revolutie, red.). Ze durven ook veel meer.

Maar ze hebben soms weinig hoop in verandering. Het leven in Iran vinden ze onverdraagbaar, en vluchten liever dan iets te doen om het echt te veranderen.

"U zegt dat ze naar verandering zoeken via informatie en mensen. Waar vinden ze het?"
Internet en satelliet zijn echte bronnen van informatie. Vooral sinds mensen meer en meer satellietschotels in huis hebben, beginnen mensen zich ook meer en meer vragen te stellen.

Jongeren, en dan vooral studenten, zoeken echt naar informatie en nieuws. Ongefilterd nieuws! Daarom kijken ze ook veel naar politieke Iraanse zenders dat van buitenland zenden.

De laatste tijd komen de Mojahedin (ofwel PMOI, oppositiegroep in ballingschap, red.) ook veel meer ter sprake, vooral ook sinds wat er in Ashraf (hoofdkwartier van de PMOI in Irak waar meer dan 3000 leden van hen leven, red.) gebeurde.

Dit o.a. doordat Sedaye America (Voice of America, gesponsorde Amerikaanse Farsizender, red.) veel over Ashraf de voorbije weken heeft gehad, en daarom praten ook mensen openlijk meer over hen onder elkaar. Ik kon het niet geloven toen mijn collega's op mijn werk over hen openlijk begonnen te praten, met positieve en negatieve opinies over hen. Eén zei dat ze een alternatief zijn, en ander zei dat ze niet echt te vertrouwen zijn.

Het is dus niet altijd positief wat men over hen zegt. Mensen hebben veel vragen over wat ze doen, waarvoor ze staan e.d., maar geloven ook niet meer in alles wat o.a. de staatstelevisie over hen verteld. Er is echt een muur gebroken, want tot enkele jaren geleden waren mensen echt bang om maar iets over hen te zeggen. Ze zoeken ook naar meer correcte nieuws en informatie over hen.

"En nog een klein vraag: Gaat u stemmen?"
Ik weet het niet. Ik steun geen enkel, maar indien ik niet zou gaan stemmen en omdat mijn werk deels met overheid (uit veiligheidsredenen zeggen wij niet welke werk, red.) te maken heeft, kan ik misschien mijn werk verliezen indien ik niet zou gaan stemmen. Ik heb enkele jaren geleden geëindigd met mijn masteropleiding aan universiteit en ben sinds enkele maanden aan het werken. Ik en mijn man hebben pas een leven samen gestart en geraken juist door onze kosten, al kunnen we zeggen dat we eigenlijk een goed werk hebben. Ik verdien maandelijks tussen de 250 en 300 euro. Ik weet zelf dus niet wat ik ga doen.

Indien het niet voor mijn familie zou zijn en het zorg dragen van mijn ouders, dan zou ik het liefst Iran verlaten. Ik denk niet dat Iran een goed plaats is voor kinderen, en wil daarom ergens anders leven waar er rust en kalmte is zonder angst.

Mijn man wil ook niet gaan stemmen, maar zegt dat indien hij zou gaan stemmen hij voor Ahmadinejad zal stemmen. Niet dat hij hem steunt, hij moet hem helemaal niet hebben. Hij is eigenlijk één van diegene die voor Ahmadinejad wil gaan stemmen, omdat volgens hem indien Ahmadinejad zou winnen het in Iran 'een bom' van woede onder de bevolking zal veroorzaken. Niemand moet hem hebben in Iran. Buiten kringen rond hem haat bijna iedereen hem.

Hij denkt dat indien Ahmadinejad nog voor 4 jaar herkozen zou worden, hij letterlijk het einde van het regime zal betekenen.