IranActua Nieuws

DEN HAAG - Amnesty International heeft Iran opgeroepen om de doodstraf door middel van steniging af te schaffen. In een dinsdag verschenen rapport noemt de mensenrechtenorganisatie steniging 'grotesk en gruwelijk.'

In het rapport staat Amnesty stil bij de elf Iraniërs die momenteel gevangen zitten in afwachting van hun steniging. In 2002 stelde Iran een moratorium in: er zouden voorlopig geen stenigingen meer worden uitgevoerd. Ondanks deze opschorting zijn er sindsdien zeker drie mensen gestenigd.

In Mashhad werden in mei 2006 een man een vrouw gestenigd. De meest recente steniging vond vorig jaar plaats. Op 5 juli werd Ja'far Kiani (47) door steniging om het leven gebracht wegens overspel. De vrouw met wie hij twee buitenechtelijke kinderen had, Mokarameh Ebrahimi (43), wacht in de gevangenis nog op de voltrekking van haar vonnis.

In het Iraanse wetboek van strafrecht staat heel nauwkeurig omschreven hoe een steniging moet worden uitgevoerd. Zo moet een man tot aan zijn middel worden ingegraven en vrouw tot aan haar borsten. Ook de omvang van de stenen wordt genoemd. Ze mogen niet zo groot zijn dat de veroordeelde door een of twee stenen gedood wordt, maar mogen ook niet zo klein zijn dat er niet meer van stenen gesproken kan worden.

Vrouwenhaters
De meeste slachtoffers van steniging zijn vrouwen. Van de elf Iraniërs die momenteel op hun steniging wachten, zijn er negen vrouw en slechts twee man. De oververtegenwoordiging van vrouwen op dit gebied heeft ermee te maken dat vrouwen in Iran vaak geen eerlijk proces krijgen. Bovendien zijn er nog veel vrouwelijke analfabeten, waardoor het kan gebeuren dat vrouwen valse bekentenissen ondertekenen die ze niet gelezen hebben. Volgens de Iraanse regering in ballingschap NCRI zijn de stenigingen 'het product van het vrouwenhatende en fundamentalistische regime in Iran'.

Niet alleen Amnesty International maar ook Iraanse activisten maken zich sterk voor de afschaffing van steniging. Onder de naam 'Stop stoning forever' zijn actievoerders in Iran een campagne begonnen om steniging uit het wetboek te krijgen. Ze hopen hun doel onder meer te bereiken door zoveel mogelijk mensen een petitie aan ayatollah Shahroudi (die aan het hoofd van het juridische systeem in Iran staat) te laten tekenen.

Iran is niet het enige land waar steniging nog wordt toegepast. Ook uit Afghanistan, Nigeria, Pakistan, Saudi-Arabië, Soedan en de Verenigde Arabische Emiraten zijn gevallen van steniging bekend of is deze straf opgenomen in het wetboek. Overigens wordt de wet op dit punt niet altijd ten uitvoer gebracht. In Pakistan is bijvoorbeeld steniging als straf toegestaan maar is deze in de praktijk nooit toegepast.

Dood van een prinses
Het meest beruchte geval van steniging stamt uit 1977. In dat jaar werd de Saoedische prinses Misha'al bint Fahd al Saud op negentienjarige leeftijd om het leven gebracht. Ze zat in Libanon op school toen ze verliefd werd op de zoon van de Saoedische ambassaseur en een relatie met hem begon. De affaire kwam uit en de prinses en haar vriend werden gestenigd. De executie deed internationaal veel stof opwaaien en resulteerde onder meer in het docu-dram 'Death of a princess'.

Vorig jaar zorgde de steniging van Du’a Khalil Aswad voor veel beroering. Het zeventienjarige Irakees-Koerdische meisje werd gedood in het kader van eerwraak, maar de exacte reden is nooit duidelijk geworden. Volgens sommigen ging het erom dat ze een vriendje had, die bovendien een ander geloof aanhing. Aswad was een aanhanger van het Yazidi-geloof, haar vriend was moslim. Andere berichten stelden dat ze werd gedood omdat ze zich had bekeerd tot de islam.

Wat de reden ook was, Aswad werd in de buurt van haar huis door een menigte woedende mannen gestenigd. Schattingen lopen uiteen van duizend tot tweeduizend mannen. Haar dood werd voorpaginanieuws nadat de gruwelijke beelden van haar steniging, die met mobieltjes waren gemaakt, op het internet opdoken. In de filmpjes is onder meer te zien hoe Aswad om hulp roept, terwijl de furieuze menigte haar blijft belagen. Na haar dood werd ze samen met het stoffelijk overschot van een hond begraven, om te onderstrepen hoe waardeloos ze was.Ik dank u alvast om hiertoe al het mogelijke te doen.