IranActua Nieuws

BRUSSEL - 40 dagen zijn al voorbij sinds het Iraanse natie één van haar grootste zangeressen heeft verloren. Marzieh, geboren als Ashraf o-Sadat Mortezaieh, stierf op 13 oktober 2010 in Parijs.

Marzieh was een zangeres dat sinds haar 18 jarige leeftijd begon met het zingen, en meer dan duizend liedjes onder haar naam heeft.

Maar Marzieh was sinds 1994 het stem van onderdrukte vrouwen in Iran, en heeft sinds de komst van de mullahs in Iran zich openlijk tegen hen verzet, meer bepaald omdat diezelfde mullahs vonden dat vrouwen niet mogen zingen.

Juist 13 jaar geleden had Marzieh een interview met de Belgische Franstalige krant Le Soir dat op 24 november 1997 in de krant stond toen ze in Brussel was voor een concert genaamd "Stemmen van Vrede", georganiseerd door de Yehudi Menuhin voor het internationale dag tegen onderdrukking van vrouwen. Een artikel dat u hieronder kan lezen in het Nederlands.

Le Soir: "Een stem tegen de mullahs" van Baudouin Loos
Ik heb voor de sterren, bergen, rivieren en vogels gezongen, omdat het natuur het beter verstond dan het regime. Maar ik zal nooit zingen voor de mullahs.

Marzieh's stem is puur, haar ogen zwart: uit vrije wil in ballingschap sinds 1994 heeft de legendarische Iraanse zangeres besloten om haar kunst en haar energie in een belangrijke zaak te steken: De stijd tegen de republiek van de mullahs, het regime dat haar 15 jaar stilte had opgelegd.

Op bezoek in Brussel vorige week tijdens een concert genaamd "Des voix pour la paix" (Stemmen voor Vrede, red.), georganiseerd door Yehud Menuhin, legt Marzieh de aard van haar strijd uit. De revolutie die de shah in 1979 ten val bracht was volkomen rechtvaardig, zegt ze. Maar het regime die zich geïnstalleerd heeft onder de leiding van ayatollah Khomeini heeft snel zijn ware gezict laten zien: die van repressie, executies, en exportatie van terrorisme. In negentien jaar heeft het regime regime zich verrijkt zonder iets te doen voor de mensen, de enige infrastructuur die het ontwikkeld heeft is het leger en de begraafplaatsen.

Toch is er iets nieuws in Iran: in mei hebben Iraniërs triomfantelijk een nieuwe president Mohammad Khatami verkozen, die 69% van de stemmen verzamelde, zo'n twintig miljoen stemmen, met en modern en liberale programma. De man hield de steutelpost van minister van Cultuur en Islamitische Begeleiding, leide dus het censuur en propaganda van het regime van 1982 tot 1992. Maar voor haar die het eerste artiste was dat rechtstreeks op het Iraanse radio zong in 1948 is de verkiezing van Khatami slechts een schijnvertoning: Als minister heeft hij het apparaat van censuur uitgevonden, brak hij de pennen van meerdere schrijvers en brak de carrières van artiesten, ik vergelijk het met Goebbels.

Je weet wel, een mullah is een mullah. Bovendien er is niets veranderd: Er werden 65 openbare executies in de laatste drie maanden gehouden, en de dood-fatwa tegen Salman Rushdie is niet geannuleerd.

De Iraanse serail, het is waar, beschikt over verschillende centrum van mach, en de macht bestemd voor de president beschikt over minder invloed dan die van de Leider van de revolutie, ayatollah Khamenei. Hierdoor zouden de conservatieven, volgens vele waarnemers, onder contole hebben op de liberale impulsen va Mohammad Khatami. Oordeel niet op basis van intentieverklaringen, zegt Marzieh. Kijk meer naar de uitvoeringen, dat u zal aantonen dat het regime geen gematigde heeft. Maar het is wanhopig, kijk maar naar het cijfers, 80% van de bevolking leeft volgens de schatting van de Wereldbank onder de armoedegrens. Dus ja, Khatami werd gekozen door het volk, maar enkel omdat ze de verkiezing van de conservatieve kandidaat Ali-Akbar Nateq-Nouri, de man van Khamenei, wouden tegenhouden.

Verzet
Voor vele opposanten kan slechts een gewapende verzet het regime ten val brengen. Marzieh heeft zich aangesloten bij de Nationale Raad van het Iraans verzet (NCRI), die in Irak, niet ver van het Iraanse grens, over een ware leger beschikt, tussen de 30.000 en 50.000 gewapende vrouwen en mannen die op het D-dag wachten om aan te valen. Maar hoe een regulier leger dat veel krachtiger is verslaan? Het ongelukkige bevolking kan op elk moment ontploffen. Indien onze troepen zo onbetrouwbaar zijn, waarom bombarderen de mullahs hen zo vaak?

Europeanen hebben al vele jaren een "kritische dialoog" met Iran, een uitdrukking die als betekenis heeft "wij handelen met jullie, maar accepteren jullie methodes niet wat mensenrechten en exportatie van terrorisme betreft." Uiteraard bekritiseerd Marzieh dit beleid: De NCRI heeft altijd de Europese ambiguïteit veroordeeld. Voorrang geven aan economische belangrijk blijft altijd een beperkte visie, die alleen maar voordelig is voor de mullahs. Wij vragen twee dingen: een boycot van wapenlevering aan Iran en een actieve ondersteuning voor het verzet, of op zijn minst een neutraliteit in het conflict dat het tegen het anti-democratische, anti-kunst, anti-vrouwen, anti-alles regime verzet.

Marzieh glimlacht, verontschuldigt zich bijna voor haar opwinding. Ik, zegt ze, ik vecht met mijn stem als wapen.