IranActua Nieuws

Overzicht van al onze artikelen over onze Speciaal Eén Week Ashraf

BAGDAD - Hoe zit het met de situatie van circa 3500 Iraanse vluchtelingen in de vluchtelingenkamp in de provincie Diyala in Irak? De afgelopen dagen en weken kwamen berichten van aanvallen van het Irakese leger op de Iraanse vluchtelingen, waaronder een aanval op de woning van iets meer dan 100 vrouwen en aanval op z'n 150 Iraakse arbeiders van de kamp.

Sinds dat de Irakese leger de controle van Kamp Ashraf, of Ashraf City, op 1 januari 2009 heeft overgenomen van de Amerikanen kwamen er veel tegenstrijdige en dreigende berichten over de toestand daar. Sommige mensenrechtenactivisten verklaren dat het Irakese leger van kamp Ashraf een gevangenis aan het maken is, waar niemand binnen of buiten kan.

Op onze redactie komt er al sinds enkele weken bijna dagelijks berichten hierover binnen, waaronder ook vele foto's en videobeelden over hoe de Irakese leger met de inwoners van de kamp omgaat.

Daarom hebben wij besloten om op onderzoek te gaan over de toestand in Ashraf, over de gevolgen voor de inwoners van de kamp en over de verplichtingen van Amerikanen en Europese landen, maar ook de verplichtingen van het Irakese regering.

De resultaat van onze onderzoek vindt u in onze onderstaande artikel en artikels dat we gedurende 1 week zullen publiceren, in onze '1 week Speciaal Ashraf.

Hoe is het begonnen?
Kamp Ashraf, of soms ook Ashraf City genoemd, is een 20 jaar oud kamp waar duizenden Iraanse dissidenten er hebben geleefd en er nog leven.

Na de Amerikaanse oorlog van juist 6 jaar geleden neemde de dreigingen voor de inwoners een andere richting.

Tijdens de oorlogsmaanden werden de Iraniërs, die grotendeels tot de Iraanse oppositiegroep de Volksmojahedin (PMOI) toe behoren, eerst gebombardeerd door de Amerikanen, waarbij tientallen doden en vele gewonden vielen, en later nog aangevallen door het Iraanse leger, waar ook doden vielen.

Snel kwam er wel een stabiliteit: Het Amerikaanse leger accepteerde om de veiligheid van Ashraf City te verzekeren, en 1 jaar later werden de inwoners van Ashraf ook beschermd als burgers onder de 4de Conventie van Genève.

Maar de dreigingen blijven heersen, vooral op menselijke vlak.

In zes jaar tijd werd er meermaals de water aan de inwoners gedurende lange tijd, in een regio dat gemakkelijk 50°C wordt, geblokkeerd, of werden waterpompstations of waterleidingen naar Ashraf en zijn regio, ontploft tijdens terroristische aanslagen. Dit zorgde er soms voor dat 3500 Iraniërs in Ashraf en 20.000 Irakezen die genieten van de waterleveringen dat de Iraniërs voor hen sinds ze zich daar bevinden voor zorgen, geen toegang meer hadden voor enkele weken aan drinkbaar water.

Medicatie naar de ziekenhuis van Ashraf zijn ook al geblokkeerd, waardoor de inwoners van Ashraf het op het zwarte markt hebben moeten kopen, aan een zeer hogere prijs. Hun ziekenhuis werd volgens de Mojahedin ook gebruikt door Irakese burgers, en kwam vele keren in het nieuws omdat het gewonden van terroristische aanslagen in de Diyali-provincie, waar Ashraf is gelegen, opnam.

Daarna vonden in die 6 jaar verscheidene terroristische aanslagen plaats tegen Irakese supporters van de Volksmojahedin en arbeiders van Kamp Ashraf in Irak. Een voorbeeld hiervan is de terroristische aanslag op een bus met Irakese arbeiders waarbij tientallen dood en gewond geraakt werden, in mei 2006.

Ook werden Irakese politici die de PMOI steunen vermoord, waaronder Mohammad Hossein Al-Awaz, tijdens een terroristische aanslag in het Irakese Parlement zelf, op 12 april 2007.

Daarnaast werden ook al 2 inwoners van Ashraf City in Irak gegijzeld, waarvan er nog altijd geen enkel bericht van is, waarschijnlijk door agenten van het Iraanse regime in Irak.

Er werd ook een begraafplaats in de heilige stad Karbala ten zuiden van Bagdad, van honderden Iraniërs die in 20 jaar tijd in Irak door terroristische aanslagen werden vermoord en die sjiieten waren, de laatste jaren meermaals vernietigd en later weer herbouwt door Irakese burgers.

De inwoners mogen ook de circa 50 à 60 km² grote Ashraf City niet verlaten, en sinds kort mag ook niemand Ashraf City binnen.

Status van de inwoners van Ashraf
Maar de situatie is sindsdien nog veranderd.

Sinds de feiten, zoals de terroristische aanslagen en de gijzelnemingen tegen de Iraniërs in Irak, is er in Irak nog geen één onderzoek plaatsgevonden om de verantwoordelijken ervan te vinden.

Al hebben veel internationale organisaties, zoals Amnesty International, Human Rights Watch, Rode Kruis, VN's Mensenrechtencommissie, verklaard dat de Irakese en Amerikaanse regering de rechten van de inwoners van Ashraf moet verzekeren, toch heeft dit zeer weinig effect gehad.

Juist één jaar geleden, had de VN's Mensenrechtencommissie verklaard dat er een onderzoek moet komen over de ontploffing van de waterstation van Ashraf.

In de persmededeling van 6 maart 2008 van VN stond: "In juli 2004 heeft de Verenigde Staten PMOI-leden herkend als Beschermd Persoon onder de 4de Conventie van Genève, wat betekend dat ze niet gedeporteerd, uitgezet of gerepatrieerd kunnen worden, en ook niet verplaatst in Irak zelf."

In feite kan een lid van de Volksmojahedin in Ashraf City pas verplaatst of overgebracht worden naar een ander land, indien hij daar zelf, schriftelijk, toestemming aan geeft. Sommigen hebben, na de moeilijke naoorlogssituatie van Irak en ook in Ashraf, hiervan gebruik gemaakt.

Daarom, al hebben sommige fracties binnen het Irakese regering, en die soms banden hebben of willen hebben met Iran, meermaals geprobeerd een einde te brengen aan Ashraf City, toch heeft dit weinig effect gehad, en zeggen ze al sinds enkele jaren dat binnen 6 maanden er een einde komt aan dit stad, zonder dat die 6 maanden eindigen, wat onlangs met woede erop werk gereageerd door een Iraanse parlementslid.

Naast dit hebben ze ook een andere probleem: De Iraniërs kregen onder de voormalige regime het statuut van politiek vluchtelingen, herkend door de Verenigde Naties, en volgens internationale rechten kan dit van een regering naar een ander niet ontnomen worden.

Oorzaak van verandering sinds 2009
Eind juni 2008 organiseerden de Volksmojahedin in Ashraf een groot bijeenkomst dat in de Arabische wereld veel lawaai had gemaakt.

Tijdens een bijeenkomst in Ashraf, waar enkele tienduizenden Irakezen aan deelgenomen hadden, samen met een honderdtal Irakese politici, voornamelijk sjiieten, werd verklaard dat meer dan 3 miljoen Irakese Sjiieten de PMOI steunen, en vroegen dat er een einde komt aan de bemoeienis van Iran in hun land.

Dit zorgde ervoor dat de fracties in het Irakese Parlement die dicht bij het Iraanse regime zijn, en momenteel de meerderheid in het Irakese Parlement vormen door de boycot van de laatste parlementsverkiezingen door de andere fracties, een wetvoorstel goedgekeurden waarin ze eisen dat de Volksmojahedin binnen 6 maanden Irak (m.a.w. voor december 2008) moeten verlaten.

In augustus 2008, en omdat het termijn van de Amerikanen volgens de Verenigde Naties in Irak bijna ten einde kwam, of m.a.w. voor de SOFA-overeenkomst eind 2008, besloten de Amerikanen om tot eind 2008 een overgang te brengen in de controle van Ashraf, en die vanaf januari 2009 over te dragen aan de Irakezen.

Dit zorgde voor kritiek bij mensenrechtenorganisaties, vooral toen bekend werd dat er een overeenkomst ging komen tussen Irak en de Verenigde Staten zodat het Amerikaanse leger nog enkele jaren in Irak ging blijven om de veiligheid daar te verzekeren, omdat volgens de 4de conventie van Genève, totdat de Amerikanen zich in Irak bevinden zij de veiligheid van de inwoners van Ashraf City moeten verzekeren.

Daarom besloot de Verenigde Staten eind december om de veiligheid over te dragen aan de Irakezen en zelf ter plaatse te blijven om de veiligheid en de rechten van de inwoners van Ashraf te verzekeren en te controleren dat de Irakezen hun rechten niet zouden schenden.

Daarbij werd verklaard dat ze schriftelijk van de Irakezen verklaringen hebben waarin Irak verklaard om te handelen volgens Irakese en internationale wetten.

Maar in december herhaaldde de Veiligheidsadviseur van Irak, Al-Rubaie, weer dat Ashraf binnen 6 maanden gesloten ging (m.a.w. juni 2009, of bijna gelijktijdig met de verkiezingen in Irak en Iran) worden.

Dit werd in januari veranderd naar 2 maanden (of m.a.w. in maart 2009), omdat de Veiligheidsadviseur dit voor de verkiezingen, en voor er een einde komt aan zijn post als Veiligheidsadviseur, hieraan een einde wou brengen, na ze de controle kregen over Ashraf vanaf 1 januari 2009.

Oorzaak van verandering sinds 2009
Eind juni 2008 organiseerden de Volksmojahedin in Ashraf een groot bijeenkomst dat in de Arabische wereld veel lawaai had gemaakt.

Tijdens een bijeenkomst in Ashraf, waar enkele tienduizenden Irakezen aan deelgenomen hadden, samen met een honderdtal Irakese politici, voornamelijk sjiieten, werd verklaard dat meer dan 3 miljoen Irakese Sjiieten de PMOI steunen, en vroegen dat er een einde komt aan de bemoeienis van Iran in hun land.

Dit zorgde ervoor dat de fracties in het Irakese Parlement die dicht bij het Iraanse regime zijn, en momenteel de meerderheid in het Irakese Parlement vormen door de boycot van de laatste parlementsverkiezingen door de andere fracties, een wetvoorstel goedgekeurden waarin ze eisen dat de Volksmojahedin binnen 6 maanden Irak (m.a.w. voor december 2008) moeten verlaten.

In augustus 2008, en omdat het termijn van de Amerikanen volgens de Verenigde Naties in Irak bijna ten einde kwam, of m.a.w. voor de SOFA-overeenkomst eind 2008, besloten de Amerikanen om tot eind 2008 een overgang te brengen in de controle van Ashraf, en die vanaf januari 2009 over te dragen aan de Irakezen.

Dit zorgde voor kritiek bij mensenrechtenorganisaties, vooral toen bekend werd dat er een overeenkomst ging komen tussen Irak en de Verenigde Staten zodat het Amerikaanse leger nog enkele jaren in Irak ging blijven om de veiligheid daar te verzekeren, omdat volgens de 4de conventie van Genève, totdat de Amerikanen zich in Irak bevinden zij de veiligheid van de inwoners van Ashraf City moeten verzekeren.

Daarom besloot de Verenigde Staten eind december om de veiligheid over te dragen aan de Irakezen en zelf ter plaatse te blijven om de veiligheid en de rechten van de inwoners van Ashraf te verzekeren en te controleren dat de Irakezen hun rechten niet zouden schenden.

Daarbij werd verklaard dat ze schriftelijk van de Irakezen verklaringen hebben waarin Irak verklaard om te handelen volgens Irakese en internationale wetten.

Maar in december herhaaldde de Veiligheidsadviseur van Irak, Al-Rubaie, weer dat Ashraf binnen 6 maanden gesloten ging (m.a.w. juni 2009, of bijna gelijktijdig met de verkiezingen in Irak en Iran) worden.

Dit werd in januari veranderd naar 2 maanden (of m.a.w. in maart 2009), omdat de Veiligheidsadviseur dit voor de verkiezingen, en voor er een einde komt aan zijn post als Veiligheidsadviseur, hieraan een einde wou brengen, na ze de controle kregen over Ashraf vanaf 1 januari 2009.

Ashraf City sinds 2009
De verandering dat eind 2008 plaatsvond heeft grote gevolgen gehad voor de rechten van de inwoners van Ashraf, waardoor Europese politici nu vragen om de toestand terug te brengen tot voor 2009.

Maar waarom z'n vraag? Waarom zou Irak de controle niet mogen hebben?

In een gesprek dat we met de PMOI hebben gehad is het voor ons duidelijk dat voor hen de probleem niet gaat over wie de veiligheid wilt verzekeren, maar meer dat er ook echt een veiligheid verzekerd moet worden, en de rechten van de inwoners daar gerespecteerd wordt.

Het feit is dat de rechten van de Ashrafi's (zoals de inwoners van Ashraf zichzelf noemen) sinds 2009 geschonden wordt.

Sinds 2009 kregen wij berichten over Europese politici, van o.a. Nederland, Frankrijk, Duitsland en Italië, dat voor de deuren van Ashraf werden geblokkeerd en hun niet toegelaten werd door de Irakese leger om binnen te gaan.

Ook werden familieleden die van Iran en andere landen kwamen weer teruggestuurd naar hun land.

En sinds vorige week werden de leveringen van goederen geblokkeerd en mogen de honderden Irakese arbeiders die daar werken ook niet binnen.

De Mojahedin zeggen dat ze eind december aan hun 4 maanden sit-in in Genève, Washington en New York, een einde hebben gebracht, omdat ze die verzekeringen hadden gekregen en vragen nu aan Irak om die beloftes te respecteren.

Verplichtingen van VS en EU
De verplichtingen van de Verenigde Staten zijn volgens internationale wetgevingen zeer simpel: omdat de Iraniërs een 'derde persoon' waren in de oorlog van de Verenigde Staten in Irak, en herkend zijn als 'beschermde personen', moeten zij tot zolang de Verenigde Staten in Irak blijft, beschermd worden door de 'bezittende land'.

Nu de Multi-Nationale kracht (MNF-I) nog altijd, volgens de SOFA-overeenkomst met Irak, tot minstens 2011 in Irak zijn, moeten de Amerikanen de Iraniërs in Irak beschermen tegen mogelijke dreigingen.

Volgens Prof. Antonio Cassese, ex-voorzitter van de Criminele Hof van ex-Joegoslavië (ICTY) en huidige president van de Bijzonder Tribunaal van Libanon, zijn de verplichtingen van de Verenigde Staten in Irak, en voornamelijk wat Ashraf City betreft, niet te onderschatten.

Volgens andere deskundigen moet de Verenigde Staten alles doen om een herhaling van een Screbrenica genocidestijl te voorkomen.

Wat de verplichtingen van andere westerse landen, zoals Europese landen, betreft, is het iets ingewikkelder.

Van de circa 3500 Iraniërs die in Ashraf zijn, zijn enkele honderden afkomstig van Europese, Amerikaanse en andere westerse landen, en beschikken soms de nationaliteit van dat land.

Daarom worden ze, zoals alle burgers van dat land, beschermd tegen onmenselijke daden die tegen hen, zelf in het buitenland, zou plaatsvinden.

De EU heeft m.a.w. geen verplichtingen tegenover de 3500 Iraniërs die zich daar bevinden, maar wel voor enkele individuen, en kan dus stappen nemen om de veiligheid van zijn landgenoten in het buitenland te verzekeren.

Eén week speciaal Ashraf
Meer over Ashraf zullen we tijdens ons één week speciaal Ashraf hebben. Van 30 maart tot 5 april 2009 zullen we dagelijks u extra informatie geven over Ashraf, en met Iraniërs en Europeanen hierover praten. Heeft u zelf opmerkingen of wilt u ook iets kwijt hierover, stuur ons dan een email. Klik Hier en volg de artikels van onze Eén Week Speciaal Ashraf.