IranActua Nieuws

Overzicht van al onze artikelen over onze Speciaal Eén Week Ashraf

ASHRAFCITY - De in Texas geboren Elham Kiamanesh lijkt op een Amerikaan, maar de laatste tien jaar bracht ze door, door te werken voor de omverwerping van het Iraanse regime in deze kamp met zijn beboomde lanen en vol gebloemde parken ten noorden van Baghdad, wat momenteel het enige huis is dat ze kent.

"Je mag me Ellie noemen, dat is mijn bijnaam," zegt Kiamanesh wanneer ze probeert uit te leggen waarom ze het normale leven en haar liefde voor kinderen heeft opgegeven om te proberen een regering van een land omver te werpen dat ze nooit heeft bezocht.

Kiamanesh is één van de 3400 inwoners, inclusief honderden Westerse, in het midden van één van de vreemdste episodes in de dramatische verschuiving in de betrekkingen tussen Iran, Iran en de Verenigde Staten.

In de jaren 80, in het midden van de bittere 8 jarige oorlog met Iran, vestigde de Iraanse oppositie haar militaire kamp hier, na toestemming van Saddam Hussein. Toen Saddam's regime werd omvergeworpen, hebben de VS troepen de groep ontwapend. In januari werd de controle van Kamp Ashraf overgegeven aan de Iraakse regering, die van plan is de basis te sluiten als een goede wil naar Iran toe.

Zijn inwoners, leden van de Volksmojahedin van Iran (PMOI), zullen dan ofwel naar Iran gestuurd worden, ofwel naar een land waar ze het burgerschap van hebben. Maar aan de consternatie van de Iraakse regering zijn ze niet bereidwillig.

Ontwapend is Kamp Ashraf militair irrelevant. Maar het heeft nog steeds een grote symbolische waarde.

"Ik ben van plan hier te blijven tot er een vrij Iran is," zegt Hassan Mohammad. Mohammad leefde in het kamp samen met zijn moeder tot de leeftijd van acht en werd daarna naar Canada gestuurd tijdens de Kuwait-oorlog van 1991, waar ze een vluchtelingenstatus hadden. Hij keerde terug toen hij 17 was en verbleef de komende jaren in een PMOI-kamp in het zuiden van Irak.

Vandaag volgt hij computerlessen en kijkt hij 's avonds af en toe naar films op de televisiezender van de Iraanse oppositie. "De laatste was 'Slum Dog Millionaire'," zegt hij.



Het kamp heeft zijn eigen universiteit en ziekenhuis. Mannen en vrouwen leven in aparte slaapzalen en studeren en werken voor het grootste deel ook apart.

"We hebben een gezinsleven achter ons gelaten," zegt Hossein Madani, een urbane voormalige ruimtevaartinstructeur in Virginia die nu een hoge ambtenaar in Kamp Ashraf is.

Madani en de andere PMOI-ambtenaren nodigen gasten uit in een koele, witte receptieruimte en serveren hun thee en gebak, en leggen uit dat ze volgens de Geneefse Conventies, die de VS troepen hebben toegekend aan de PMOI, hen als niet-strijders in oorlog beschouwen en hen verbind hen te beschermen.

"Dit is puur een agenda van het Iraanse regime. Waarom moeten wij aan dergelijke dingen toegeven," zegt hij over het plan van de Iraakse regering om het kamp te sluiten en de bewoners te verhuizen naar een afgelegen plaats in Irak alvorens ze het land verlaten.

Iraakse Nationale Veiligheidsadviseur Muwaffaq al-Rubaie heeft een antwoord voor hen.

"Zij moeten begrijpen dat het feest over is voor hen," zei Rubaie recentelijk aan journalisten na te hebben ontkend dat de leden van PMOI mishandeld worden door Iraakse troepen. "Zij moeten begrijpen dat ze moeten weggaan. Het tijdperk dat ze van hier tegen Iran konden handelen is voorbij. Wij zullen hen dat nooit toestaan."

Hij zei dat de inwoners 'gehersenspoeld' zijn en dat Irak hen niet met geweld wil deporteren, maar dat "indien ze zich er tegen verzetten, dan zal dit pijnlijk zijn."

Rubaie zegt dat het Iraakse regering andere landen onder druk aan het zetten is om de inwoners met een paspoort of reisdocumenten van dat land in hun land toe te laten. "Andere krijgen een Iraanse paspoort en een vliegtuigticket om naar huis terug te keren."

Onder de inwoners zijn er ook Amerikanen, Canadezen, Zweden en Nederlanders. Rubaei zegt dat 309 van hen kunnen terugkeren naar Frankrijk waar de groep een kantoor heeft.

Terwijl de Verenigde Staten hen nog altijd als een terroristische groep ziet, heeft de Europese Unie hen van de lijst geschrapt.

Na 2003 hebben VS troepen PMOI's tanken en andere wapens van hen overgenomen, en kwamen de Iraniërs bijeen in Kamp Ashraf. Alle inwoners van het kamp hebben geweld opgegeven en werden grondig gescreend door de Amerikaanse autoriteiten.

PMOI-leden zeggen dat hun samenwerking hen het recht geeft om in het kamp te blijven.

"Wij gebruiken onze eigen geld om dit te bouwen, om elk boom te planten in deze plaats," zegt Madani bitter, rijdend over de parken en straten doorspekt met een reusachtige sculptuur van tulpen en vogels. "Dit is ons huis. Hier bevinden begraafplaatsen met mensen die hier gestorven zijn, ze zijn hier begraven, ze hebben hier geleefd."

Buiten het museum over de wreedheden van het Iraanse regime zit Kiamanesh met haar vriend Gohar Mohajeri op een loopbrug beplant met bloemen. Mohajeri is geboren in New York maar groeide op in Duitsland. Ze is nooit in Iran geweest.

"Voor buitenstaanders, wanneer ze niet weten wat ons doel en ambities zijn, kan het leven hier voor hen natuurlijk abnormaal zijn," zegt Mohajeri.

Geen van beide beseft dat ze hier geïsoleerd zijn. "Ik geloof dat dit de groenste plaats in heel Irak is," zegt Kiamanesh, een voormalige studente in rechten die zonder hoofddoek op het buurmeisje zal lijken.

"Waarom zou iemand ooit deze plaats willen verlaten?"